நபிகளாரின் வருகையும் மனிதப் பண்பாட்டின் மறுமலர்ச்சியும்: ஒரு மீலாது காலச் சிந்தனை

நபிகளாரின் வருகையும் மனிதப் பண்பாட்டின் மறுமலர்ச்சியும்: ஒரு மீலாது காலச் சிந்தனை
(உஸ்தாத் மன்ஸூர்)

இஸ்லாமிய வாழ்வியலின் சாராம்சம் என்பது வெறும் சடங்குசார் வழிபாடுகளின் தொகுப்பல்ல; அது ஒரு மனிதனை அறத்தின் சிகரத்தில் ஏற்றி வைக்கும் தார்மீகப் பரிமாணம்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் வருகை என்பது உலக வரலாற்றின் காலக்கண்ணாடியில் வெறும் ஒரு மதமாற்ற நிகழ்வாக மட்டும் பதிவாகவில்லை; மாறாக, அது மானுடப் பண்பாட்டில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு உன்னதப் புரட்சி. 'அக்லாக்' (Akhlaq) எனப்படும் நற்பண்புகளே மார்க்கத்தின் ஆன்மா என்பதைத் தனது வாழ்வோடு இணைத்து அவர்கள் போதித்தார்கள்.

ஒரு நம்பிக்கையாளரின் அடையாளத்தை அவர் மேற்கொள்ளும் வழிபாடுகளைக் கொண்டு மட்டும் தீர்மானிக்காமல், அவரது சமூக நடத்தையையும் ஒழுக்கத்தையும் கொண்டே தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதே நபிகளார் விட்டுச் சென்ற செய்தி. இக்கட்டுரை, நபிகளாரின் தூதுத்துவப் பணியின் அடிப்படை நோக்கத்தையும், அது எங்ஙனம் ஒரு முரட்டுச் சமூகத்தை அறத்தின் பால் ஈர்த்தது என்பதையும் மீலாது காலப் பின்னணியில் மீள்வாசிப்பு செய்கிறது.

தூதுத்துவத்தின் மையம்: நற்பண்புகளின் பரிபூரணம்

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தனது வருகைக்கான அடிப்படை நோக்கத்தை ஒரு ஆழமான பிரகடனத்தின் மூலம் உலகிற்கு அறிவித்தார்கள். இது அவர்களது தூதுத்துவப் பணியின் திசையைத் தீர்மானித்த மையப்புள்ளி:

"உன்னதமான நற்பண்புகளை முழுமைப்படுத்துவதற்காகவே நான் (இறைவனால்) அனுப்பப்பட்டேன்." (இன்னமா புஇஸ்து லி உத்தம்மிம மகாரிமல் அக்லாக்)

இந்தக் கூற்றில் பொதிந்துள்ள 'முழுமைப்படுத்துதல்' (Utammima) என்ற சொல்லாடல் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. இது ஒரு சிற்பியின் நுணுக்கமான பணியைப் போன்றது. இஸ்லாத்திற்கு முந்தைய அரேபியச் சூழலில் மனிதர்களிடம் அறவே நற்பண்புகள் இல்லை என்பதல்ல இதன் பொருள்; சிதறிக் கிடந்த, முறைப்படுத்தப்படாத, பழக்கவழக்கமாக மட்டும் இருந்த நற்பண்புகளைச் செதுக்கி, அவற்றிற்கு ஒரு தெய்வீகத் தன்மையையும் முழுமையையும் வழங்குவதே நபிகளாரின் நோக்கமாக இருந்தது.

மனித இயல்பில் புதைந்து கிடந்த நன்மைகளை மெருகேற்றி, தேவையற்ற அழுக்குகளை அகற்றி, ஒரு வைரத்தைப் போலப் பிரகாசிக்கச் செய்யும் உன்னதப் பணியையே நபிகளார் மேற்கொண்டார்கள்.

கலாச்சாரத் தளத்திலிருந்து தெய்வீக அறவியல் நோக்கி

, 'அரபு' (Arabu) என்ற கலாச்சார அடையாளத்திற்கும் 'இஸ்லாமிய அறநெறி' (Sharia/Islamism) என்பதற்கும் இடையே ஆழமான வேறுபாடு உள்ளது. நபிகளாரின் வருகைக்குப் பின் நிகழ்ந்த மாற்றம் என்பது வெறும் பழக்கங்களை மாற்றுவது மட்டுமல்ல, அந்தப் பழக்கங்களின் பின்னாலுள்ள 'நோக்கத்தை' (Intention) மாற்றியமைப்பதாகும்.

- அரபு கலாச்சாரம் (Arabu):

இது பாரம்பரியம், குலப் பெருமை மற்றும் இனக்குழு சார்ந்த ஒரு புறவயமான ஒழுக்கம். இங்கு நற்பண்பு என்பது சமூக அங்கீகாரத்திற்காகச் செய்யப்படும் ஒரு பழக்கவழக்கம்.

- இஸ்லாமிய அறவியல் (Islamism):

இங்கு பண்பாடு என்பது இறைவனுக்கும் மனிதனுக்குமான பிணைப்பிலிருந்து பிறக்கும் ஓர் உள்மன மாற்றம். ஒவ்வொரு நற்செயலும் 'இபாதத்' எனும் வழிபாடாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைகிறது.

இந்த நுணுக்கமான மாற்றத்தின் வழியாக, ஒரு சமூகம் தனது குறுகிய இனக்குழு அடையாளங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அகில உலகிற்குமான பொதுவான, தெய்வீக வழிகாட்டுதலால் செதுக்கப்பட்ட அறநெறிகளைத் தழுவிக்கொண்டது. 'என்ன செய்கிறோம்' என்பதிலிருந்து 'ஏன் செய்கிறோம்' என்ற உன்னத நோக்கத்தை நோக்கி சமூகம் நகர்த்தப்பட்டது.

அணுகுமுறையில் கனிவு: பள்ளிவாசல் சம்பவமும் அறத்தின் புனிதமும்

நபிகளாரின் போதனைகள் சட்டங்களாக முன்வைக்கப்படுவதற்கு முன்னால், அவை கனிவு கலந்த செயல்களாகவே வெளிப்பட்டன. மஸ்ஜிதுந் நபவியில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இதற்குத் தார்மீகச் சான்றாகும். கிராமத்து அரபி ஒருவர் பள்ளிவாசலுக்குள் வந்து, ஒரு ஓரத்தில் சிறுநீர் கழிக்கத் தொடங்குகிறார். இதைக் கண்டு சீற்றமடைந்த தோழர்கள் அவரைத் தண்டிக்க முற்படுகையில், நபிகளார் குறுக்கிட்டு, "அவரை விட்டுவிடுங்கள், அவர் தனது காரியத்தை முடிக்கட்டும்" என அமைதிப்படுத்தினார்கள்.

அவர் முடித்ததும், நபிகளார் அவரிடம் காட்டிய அணுகுமுறைதான் 'பண்பாட்டுப் புரட்சியின்' உச்சம். அவரை அசிங்கப்படுத்தாமல், கனிவோடு அழைத்து, "இவை இறைவனைத் துதிப்பதற்கான இடங்கள்; இங்கே இத்தகைய செயல்கள் தகாது" என்று மிக மென்மையாக அறிவுரை கூறினார்கள்.

இந்த நிகழ்வில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய 'மென்மையான அணுகுமுறை' (Soft Approach) மூன்று தளங்களைக் கொண்டது:

1. மனித மாண்பு:

ஒரு தவறு நிகழும்போது அந்த மனிதரை அவமானப்படுத்தாமல் அவரது கண்ணியத்தைப் பாதுகாத்தல்.

2. கல்வி சார் திருத்தம்:

அதிகாரத்தைப் பிரயோகிப்பதை விட, அந்த இடத்தின் புனிதத்தை உணர்த்துவதன் மூலம் அறிவுப்பூர்வமாகத் திருத்துதல்.

3. அறத்தினால் வெல்லுதல்:

தண்டனையை விடத் தயாள குணமே ஒரு மனிதனை மாற்றும் வல்லமை கொண்டது என்பதை நிரூபித்தல்.

தனிமனித மாற்றத்திலிருந்து 'ஜம்மு' (Jammu) எனும் சமூகம் நோக்கி

நபிகளாரின் நற்பண்புகள் தனிமனிதர்களைச் செதுக்கியதோடு நில்லாமல், ஒரு உன்னதமான சமூகக் கட்டமைப்பை (Jammu) உருவாக்கின. இந்தத் தார்மீக மாற்றத்திற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் உமர் (ரலி) அவர்கள். கடும் போக்கு கொண்ட ஒரு தனிமனிதர், நபிகளாரின் பண்பாட்டுப் பயிலகத்தில் செதுக்கப்பட்ட பின், உலகின் மிகச்சிறந்த நீதியான தலைவராகப் பரிணமித்தார்.

நபிகளார் உருவாக்கிய 'ஜம்மு' என்பது வெறும் கூட்டமல்ல; அது ஒரு கூட்டு அறவியல் உடல். தனிமனித ஒழுக்கம் என்பது ஒருவரின் சுய ஈடேற்றத்திற்கு மட்டுமல்ல, அது ஒரு வலிமையான மற்றும் நீதியான சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்பவே என்பதை நபிகளார் நிரூபித்தார்கள். வீரத்தை நீதியாகவும், அதிகாரத்தைக் கருணையாகவும் மாற்றிய அந்த ரசவாதம் நபிகளாரின் பண்புநலன்களிலிருந்தே பிறந்தது.

பண்பட்ட மனிதனே தூதுத்துவத்தின் சான்று

நபிகளாரின் தூதுத்துவத்தின் வெற்றியானது, அவர்கள் விஸ்தரித்த நிலப்பரப்புகளிலோ அல்லது உருவாக்கிய சட்டங்களிலோ மட்டும் இல்லை. மாறாக, உலகிற்கு அவர்கள் அர்ப்பணித்த 'பண்பட்ட மனிதர்களிலேயே' அந்த வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு மனிதனின் இறைநம்பிக்கை (ஈமான்) என்பது அவனது நற்பண்புகளின் அளவைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

இந்த மீலாது காலம் என்பது வெறும் வரலாற்று நினைவு கூர்தல் அல்ல; அது நபிகளாரின் அந்தப் பண்பாட்டுப் புரட்சியுடன் நம்மை மீண்டும் இணைத்துக் கொள்ளும் ஒரு தருணம். நபிகளார் மீது நாம் பொழியும் ஸலவாத்துகளும், அவர்கள் மீதான நேசமும் நம்முடைய குணநலன்களில் கனிவாகவும் நேர்மையாகவும் வெளிப்பட வேண்டும்.

பண்பாடு இல்லாத மதம் உயிரற்றது. எனவே, நபிகளாரின் உன்னதப் பண்புகளை நம் வாழ்வின் அங்கமாக மாற்றி, ஒரு சிறந்த சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதே நாம் அவருக்குச் செய்யும் உண்மையான மரியாதையாகும். நபிகளாரின் வருகை என்பது இருளில் கிடந்த மனித நாகரிகத்திற்குப் பண்பாடு எனும் ஒளியை ஏற்றி வைத்த ஒரு மகத்தான விடியல்.